Var mamma þín vond! Mín var það!
Við áttum verstu mömmu í heiminum !
Þegar aðrir krakkar borðuðu nammi í morgunmat fengum við
hafragraut.
Þegar aðrir krakkar fengu pepsí og súkkulaði fyrir hádegismat fengum við samlokur.
Og menn geta bara rétt ímyndað sér hvað hún gaf okkur í
kvöldmat,-allskonar MAT.
Mamma vildi alltaf vita hvar við vorum, ALLTAF, það hefði mátt halda að við værum í fangelsi. Hún vildi vita hverjir voru vinir okkar og hvað við vorum að gera með þeim.
Hún krafðist þess að ef við segðumst ætla að fara eitthvað í klukkutíma þá væri það aldrei meira en klukkutími.
Þegar það var FRÍ í skólanum þurftum við að vinna. Við
þurftum að þvo diskana, búa um rúmin, læra að elda, þvo þvottinn og annast önnur leiðinleg störf. Við héldum að hún lægi vakandi á nóttunni bara til að pæla út hvað hún ætti að láta okkur gera daginn eftir
Hún lét okkur alltaf segja sannleikann, allann sannleikann og ekkert nema sannleikann.
Þegar við vorum unglinga, gat hún lesið hugsanir okkar.
Þá var lífið ERFITT !
Þegar allir fengu að fara á djammið og skemmta sér 12 eða 13 ára, fengum við ekki að gera neitt fyrr en við vorum 16. ára.
Mömmu vegna misstum við af fjölda mörgu og miklu sem aðrir krakkar gerðu.
Ekkert okkar hefur verið tekin fyrir að stela úr búðum,
eyðileggja fyrir öðru fólki eða verið tekin fyrir nokkurt afbrot af neinu tagi.
ALLT henni að kenna.
Við urðum aldrei full, kunnum ekki að reykja, fengum ekki að vera úti allar nætur og misstum því af að gera svo fjöldamargt sem unglingar annars fá að gera.
Á sunnudögum þurftum við að fara í kirkju, og við misstum aldrei af messu.
Núna erum við flutt að heiman.
Guð-hrædd, menntuð og gott fólk.
Við gerum okkar besta að vera vondir foreldrar eins og mamma okkar var.
Ég held að það sé það sem er að í heiminum í dag.
Það er bara ekki nóg af vondum mömmum lengur.